يکي رفت ، يکي رفت و انگار يک دنيا رفت

يکي رفت و منيت مرا برد و من ماندم و من

من ماندم  و يک بغل بيگانگي و يک دنيا آوارگي

داشتم از ياد مي بردم که کسي بودم و سايه اي و دلي و دلداري داشتم

محبت مي کردم و محروم از مهر

عاشق بودم و تشنه عشق

قايقي ساختم

به مرداب فکندم

ولي بادبان نداشت 

دار بادباني بنا کردم ولي بادي نبود

دمي هم به بادبان دميدم

ولي قايق سوراخ بود

پيش خود گفتم اگرقايقم بادبان هم داشت

حتي اگر باد هم بود

حتي اگر قايقم سوراخ هم نبود ...

سفر در مرداب چه سود؟

آنگاه بود که دستي بر سر و بختم کوبيدم

فهميدم که مويي ندارم

متعجب شدم و انگشت به دهان بردم

دندانهايم هم ريخته بود

احساس کردم قلبم شکست

جهت تيمار نزد طبيب رفتم

او گفت که خيلي وقت است که قلبت نيست

تازه فهميدم آن يکي که رفت چه چيزهايي را به همراه خود برد ...

امروز دلم برای تو خيلي تنگ شده

امروز هم فهميدم بيشتر از هميشه بهت احتياج دارم

امروز بيشتر از هر روز ديگه اي حس كردم كه بدون تو تنهاترينم

و من منتظر يك اتفاق خوب

و من منتظر هجوم تو

و من منتظر بهانه اي برا ي نوشتن براي تو

و اكنون در روبروي تو

من وتو

من براي تو مي نويسم

براي تو بهترين

براي تو شيرين

براي تو بي نظير

و حال به خود مي نگرم ، به كم كاري هايم براي تو

به روزهايي كه كمتر به يادت بودم

به لحظهايي كه شايد بي ياد تو بودم

و سپاس مي كنم تو را كه هميشه به يادم بودی

مواظبم بودی

با من بودی

و دوستت دارم تا هميشه ...