ببين مرگ مرا در خويش که مرگ من تماشايي است
مرا در اوج مي خواهي تماشا کن، تماشا کن
دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا کن
فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالي قلم خشکيده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم..........
يك زمان
در يك مكان
با مرگ ميعاد خواهم داشت
كاش
ان زمان وان مكان
اينجا واكنون بود
هيچ کس ويرانيم را حس نکرد
وسعت حيرانيم را حس نکرد
در ميان خنده هاي تلخ من ديده ي بارانيم را حس نکرد
در هجوم لحظه هاي بي کسي غربت
پنهانيم را حس نکرد
آن که با آغاز من مأنوس بود
لحظه ي پايانيم را حس نکرد.......
...نه! هرگز شب را باور نکردم
چرا که در فراسوهای دهلیزش
به امید دریچه ایی دل بسته بودم..........
آنكس كه مي گفت دوستم دارد
عاشقي نبود كه به شوق من امده باشد
رهگذري بود كه
روي برگهاي خشك پاييزي راه مي رفت
صداي خش خش برگها همان اوازي بود
كه من گمان مي كردم ميگويد: دوستت دارم..........
اني تو
ان كنايه ي مرموز
نهضت كه در عشق روان است
داشتنش ضرور
وگفتنش محال....
تو.....اني تو....
در سکوت پايانمناپذير اتاقم...
دلم براي خودم سوخت و خاکستر شد
براي دلي که هيچ ظلمي نکردو هيچ جفايي نکرد و هيچ کس را نيازرد
اما خود ظلم و جفا ديد و شکست و خرد شد
براي دلي که نمي دانست نبايد دل ببندد..
دلي که ميدانست دل او عاشق ديگري است
ميداني خواستم نفرينت کنم ...
نفرينت کنم تا هر آنچه که روزي با من کردي بر سرت بيايد
اما نتوانستم...نتوانستم
بارها سعي کردم اما تا لبانم از هم باز شد دوباره مهر خاموشي بر ان خورد
آخر دلي که عاشق توست چگونه مي تواند نفرينت کند ...
دلي که روزگاري براي تو مي تپيد
دوباره خواستم نفرين کنم اما اينبار او را.....
او که تو عاشقش بودي....
اما گناه او چيست ؟؟؟؟
او هم عاشق آن نگاه شد اما تو او را مي خواستي و
من را نه!!
ميداني نه گناه توست نه گناه او
هر چه هست تقصير دل من است
دلي که نميدانست براي عاشق شدن بايد قلبي عاشق را ديد...
دلي که لحظه اي بي تو بودن را نديد
و حالا دير زماني است که تنهاست...
رفتي ...
خدا پشت و پناهت باشد ...
دلم بعد جور هوای بارون و کرده.........
....من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن
و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.......
من از او آسمون آبي ميخوام
من از اون شبهاي مهتابي ميخوام
دلم از خاطره هاي بد جدا من از اون وقتهاي بيتابي ميخوام
من ميخوام يه دسته گل به آب بدم
آرزوهامو به يك حباب بدم.
از شاخه حسرت بچينم .بندازم رو آسمون و تاب بدم.سیبی
مثل يك دسته گل عقاقيا دلمو باز ميكنه بيا بيا.
تو ميري پشت علفا گم ميشي
من ميمونم و گل عقاقيا
گل عيوون بهار دل من يه بيابون لاله زار دل من
....
با من اكنون چه نشستنها، خاموشيها
با تو اكنون چه فراموشيهاست
آه مگذار، كه دستان من آن
اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
....
با من اكنون چه نشستنها، خاموشيها
با تو اكنون چه فراموشيهاست
آه مگذار، كه دستان من آن
اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد
می توانی تو به من
زندگانی بخشی
یابگیری از من
انچه را می بخشی...
بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
امشب بغض تنهایی من دوباره می شکند
از دورها
دورها
مي آيي
و فقط
يك چيز
يك چيز كوچك
در زندگي من جا به جا ميشود
اين كه ديگر بدون تو در هيچ كجا نيستم !
دل به دست باد داده ام
در هوای عشق تو
اي عشق راه دور من شكسته ي مغرور من
حادثه رفتن تو بود مهم نبود غرور من مهم نبود شكستنم به پاي تو نشستنم
مهم تو بودي عشق من نه قصه دل بستنم
مهم نبود دل سوختنم دور از تو پر پر زدنم
اگر كسي مرا خواست ، بگوييد رفته بارانها را تماشا كند
. و اگر اصرار كرد ، بگوييد براي ديدن توفانها رفته است .
و اگر باز هم سماجت كرد ، بگوييد رفته است تا ديگر باز نگردد. .......
خورشيد را
ناعادلانه تقسيم كردهاند
بين من و تو
تنهاييش سهم من است
گرمايش سهم تو..........
میان خورشیدهای همیشه
زیبایی تو لنگریست
خورشیدی که
از سپیده دم همه ستارگان
بی نیازم میکند.
نگاهت
شکست ستم گری ست
نگاهی که عریانی روح مرا
از مهر
جامه ای کرد
بدان سان که کنون ام
شب بی روزن هرگز
چنان نماید که کنایتی طنز آلود بوده است
و چشمانت با من گفتند ...
که فردا
روز دیگری ست........
حواست نبود...
تو گريه كردي، من غصه خوردم. تو از رفتن گفتي، من از هيچ.
حواست نبود.
مگر قرارهايمان را نگذاشته بوديم؟ مگر قرار نبود اين منحي دوستي را تو بالا ببري و تو پايين بكشي. مثل فتيله چراغ...... شايد هم خاموشش كني.
براي همين است كه مي گويم هرچه تو بگويي.
حواست نيست.
نمي توانم آزار ديدنت را بخواهم.
مي خواهي، مي روم. با تمام درد بي تو بودن. سال تنهايي ام است. به آن تن مي دهم.
فقط دلت را پر از غصه نمي خواهم، چشم هايت را پر از اشك.
حواست نيست؟
ديگر به بودنت وابسته نيستم...
تا هميشه دوستت دارم.
باز من غمگینم
باز من تنهایم
به کجا باید رفت؟
به کجا باید پیوست؟
به امینی که امانتدار است؟
به دیاری که پر از دیوار است؟
یا به افسانه دوست !
گریه ام می گیرد.........
دود مي خيزد زخلوتگاه من
كس كي خبر يابد از ويرانه ام
با درون سوخته دارم سخن
كي به پايان مي رسد افسانه ام
گذشت زمان تاراج خاطره هاست......
تمام غربت دلم
قصيده ايست
ناتمام
كه هر شب با ساز عشق
مي نوازمش......
در تاريكي چشمانت را جستم
درتاريكي چشمهايت را يافتم
و
شبم پر ستاره شد.........
تو بر شب دخيل بستي
حاجت بر نيامد
برگهاي خشكيده را در باد كاشتي
حاجت بر نيامد
و دهانت را نذر كردي
زبان مرد
حاجت بر نيامد...
شبعنی چقدر دیگه می تونم دووم بیارم : یه ساعت دیگه دو روز دیگه سه هفته دیگه چار ماه دیگه پنج ساله دیگه ؟
اینو با خودم می گفتم و میرفتم . انتهای مسیر نامعلوم بود .
شب شده . نمیدونم چقدر تونستم دووم بیارم ..... انگار بازم اینجا بودم .
-- : یعنی واقعا خدا مرده ....
- : شایدم تو مردی .
-- : اگه من مردم پس چرا زندم
- : اگه زنده ای چرا اشکات خشک شده
-- : پس چرا می خوام گریه کنم اگه من مردم چرا می خوام زندگی کنم
- : اگه خدا مرده پس چرا منتظر معجزه ای شده . نمیدونم چقدر تونستم دووم بیارم ..... انگار بازم اینجا بودم .
-- : یعنی واقعا خدا مرده ....
- : شایدم تو مردی .
-- : اگه من مردم پس چرا زندم
- : اگه زنده ای چرا اشکات خشک شده
-- : پس چرا می خوام گریه کنم اگه من مردم چرا می خوام زندگی کنم
- : اگه خدا مرده پس چرا منتظر معجزه ای
- : اگه خدا مرده پس چرا منتظر معجزه ای
اينجا ديگه كسي نيست براي دل سپردن
اي کاش
عبور لحظه هاي من ;
در امتداد آيينه بود
تا تمام با تو بودن را
دوباره تکرار ميکردم!
من دلم را کشتم :
.
.
.
... تسليت لازم نيست.
دیگه روخاک وجودم
نه گلی هست نه درختی
لحظه های بی تو بودن
می گذره اما به سختی
چقدر راست دروغ مي گفتي
با اندوه در نگاهت ...
وقتي سادگي باورهايم را ديدي....
مي روم ..اما نمي پرسم ز خويش
ره كجا...؟منزل كجا؟مقصود چيست؟
بوسه مي بخشم خود نا غافلم
كاين دل ديوانه را معبود كيست....
من به بي ساماني باد را مي مانم
من به سرگرداني ابر را مي مانم...
در شعله دلم سوخت چراغم كردند
هر لحظه به يك بهانه ابم كردند
باوركنيد
كه من ديگر زنده نيستم
كاش هرگز نميديدم تو را
كاش اي تنها اميد زندگي ميتوانستم فراموشت كنم
يا كه همچون آتشي در سوز دل در مهيب سينه خاموشت كنم
كاش آنروز در گلستان خيال اي گل زيبا نميچيدم تو را تا كه امروز بسوزم از داغ دوريت
كاش هرگز نميديدم تو را
نگاهم کرد پنداشتم دوستم دارد
نگاهم کرد در نگاهش هزاران شوق عشق را خواندم
نگاهم کرد دل به او بستم
نگاهم کرد...
اما بعد ها فهميدم که فقط نگاهم کرد
من با همه بیگانه ام.............
