رفتی..

 یا

هستی...

     

تو روزی با غمی سنگین
ز شهر دلم کوچ خواهی کرد
و من در پرنیان خاطرات خویش
به یاد عشق  تو
به نرمی گریه خواهم کرد
و در عمق افق فریاد خواهم زد  
که ای عاشق ترین عاشق
سکوت سنگفرش یاد ها را یک زمان بشکن
و یاد آور زمانی را
که در تکرار معصوم نفس هایت 
نیازی خسته می جوشید 
دمی در بین رویاهای رنگارنگ  
دمی در نغمه های گنگ احساسات
کسی را جستجو کن باز
که در اعماق چشمان بلورینت 
تمام هستی اش را جستجو می کرد  ....

تو هم یه روز ازدلم میری.........

                             شایدم تا الان رفتی.......

هر كي اومد دو سه روزي 

     از دلم بازيچه اي ساخت

 دل من مثل عروسك 

            ساده بود دل به دلش داد...

 .

...

  در دو چشمش گناه می خندید
   بر رخش نور ماه می خندید
     در گذرگاه آن لبان خموش
       شعله یی بی پناه می خندید
          شرمنک و پر از نیازی گنگ
            با نگاهی که رنگ مستی داشت
              در دو چشمش نگاه کردم و گفت
                 باید از عشق حاصلی برداشت
                   سایه یی روی سایه یی خم شد 
                        در نهانگاه رازپرور شب 
                            نفسی روی گونه یی لغزید
                                        بوسه یی شعله زد میان دو لب
                                                                      .................

گریز و درد

 رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
  راهی بجز گریز برایم نمانده بود
   این عشق آتشین پر از درد بی امید 
     در وادی گناه و جنونم کشانده بود 
       رفتم که داغ بوسه پر حسرت ترا 
         با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم 
           رفتم که نا تمام بمانم در این سرود 
             رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم
               رفتم ‚ مگو ‚ مگو که چرا رفت ‚ ننگ بود
     عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
    از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح
        بیرون فتاده بود یکباره راز ما
    رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
    در لابلای دامن شبرنگ زندگی
    رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان
     فارغ شوم کشمکش و جنگ زندگی
       من از دو چشم روشن و گریان گریختم
   از خنده های وحشی طوفان گریختم
        از بستر وصال به آغوش سر هجر
    آزرده از ملامت وجدان گریختم
    ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
   دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر 
      می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
   مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر
    روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش
   در دامن سکوت بتلخی گریستم
     نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
    دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم ...

  کوچک که بوديم چه دلهاي بزرگي داشتيم...
اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم...
کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را...ميتوان ازنگاهش خواند..
.اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد...ودل خوش کرده!! ايم که سکوت کرده ايم...

  از کسی نمی پرسند چه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید

       از عادتهای انسانیتش نمی پرسند

            زمانی به ناگاه باید با آن روی در رو در اید.تاب اورد...

                    بپذیرد...

                         وداع را ...

                               فرو ریختن را...

                                    تا بار دیگر بر بتوند برخیزد......

آه

    سهم من این است

           سهم من این ست

                             سهم من،.......