جمعه ساکت  ...

    جمعه متروک.....

گريه كردم و تو دانه دانه اشک هایم را شمردي...

پس از لحظه اي فرياد كشيدي تو بزرگترين رقم عالم را آفريدي....

نمی دانم........

        وتنم باز گریست

            و نگاهم پی یاری گم شد

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را

جز برای او و جز با او نمی خواهی

من گمانم زندگی باید همین باشد