کنایه

آنی تو
آن کنایه مرموز
که در نهفت عشق روان است
دانستن ضرور
و گفتنش محال !ـ
تو .... آنی تو
 از ما گذشت
باید به ابر بیاموزیم
تا از عطش گیاه نمیرد
باید به قفلها بسپاریم
با بوسه ای گشوده شوند
بی رخصت کلید 

...
 

....دلم لب می‏خواهد لب‏هایت را به من بده
    می‏خواهم آنها را بشکافم و درونشان کلماتی بریزم
      که محتاج شنیدنشان هستم از لب‏های تو....

.....

...

    هیچ چیز را به خاطر نمی اورم

     نمیتوانم بگویم حقیقت است یا رویا

      از ژرفنای وجودم میخواهم فریاد بزنم

      این سکوت مرگبار بازم میدارد

       به امید مرگ ... نفسم را در سینه حبس میکنم.

   هیچی بدتر از این نیست که ....

باز.........برگشتم به همون دوران....

@   ۱۳۸۷.۳.۱

   بودن...یا نبودن؟؟؟